Column Koffie & Couscous: Stilte op een terras is eigenlijk nooit echt stil
Het gesprek ligt even stil, iemand schuift een kopje opzij, de zon doet wat ze kan tussen de wolken. En ondertussen… wordt er gekeken. Iets wat hier heel normaal is — bijna net zo gewoon als elkaar groeten, ook als je elkaar niet kent.
Maar eerlijk is eerlijk: dat kijken is ook bij ons zelden zomaar kijken. In een paar seconden dat iemand voorbijloopt, maak je al een klein verhaaltje in je hoofd. Over hoe iemand eruitziet, waar die vandaan kan komen, of wat ie misschien denkt. Over wie “van hier” lijkt en wie niet. Dat gaat vanzelf. Zonder dat we er echt erg in hebben. Alsof stilte meteen opgevuld moet worden, want, tja...waarom eigenlijk?
Stilte is nooit leeg. Juist hier, waar mensen overal woorden aan hangen, valt zo’n stilte extra op. En op zo’n moment word je ineens zichtbaar. Voor je eigen tafel, voor voorbijgangers, voor die ene vaste terrasbezoeker die alles en iedereen kent. Iedereen kijkt toch een beetje. En iedereen wordt een beetje bekeken.
En ja, oordelen… dat doen we allemaal. Niet gemeen bedoeld, maar gewoon: even plaatsen. In een streek waar mensen elkaar vaak al jaren van school, sport of via-via kennen, voelt dat vertrouwd. Je weet waar je aan toe bent. Toch?
Maar als je die stilte eens laat bestaan, zonder meteen te bedenken “wat voor iemand” iemand is, wat dan? Iemand mag ook gewoon voorbijlopen zonder dat je precies weet wie of wat.
Juist in dat kleine, soms wat ongemakkelijke moment zonder woorden, ontstaat ruimte. Voor een beetje twijfel. Een beetje zachtheid. Voor het idee dat iedereen meer is dan dat snelle beeld dat je in één blik vormt.
Dus als het de volgende keer stilvalt op het terras — in Terneuzen, Hulst, Oostburg of waar dan ook — vullen we die stilte dan meteen weer in? Of durven we hem gewoon even te laten zijn?
Patricia Malak
Podcast Koffie & Couscous
